De waarde van een schreeuw om aandacht op Twitter

Gisteravond volgde ik met stijgende verbazing hoe er gereageerd werd op een schreeuw om aandacht van een mede tweep (twitteraar) die het niet meer zag zitten.

Werkelijk de hele goegemeente zette zich in goedbedoelde actie om de man te helpen. Tot Frits Wester aan toe die meteen een mobiel telefoonnummer (niet die van hemzelf, trouwens) aan de desbetreffende Willem twitterde. Laat het duidelijk zijn: geen enkele roep om aandacht zou ongemerkt voorbij mogen gaan. Toch is in het Twitter tijdperk enige beschouwing op zijn plaats. Hoeveel (tien?)duizenden mensen zullen deze tweets gisteravond onder ogen hebben zien komen?

Wat ik altijd begrepen heb is dat mensen die er echt een eind aan willen maken dat niet naar de buitenwereld aankondigen. Zij doen dat gewoon. Voorzover ik weet is een dergelijke noodkreet dus GEEN zelfmoord aankondiging (zoals nu overal gemeld wordt), maar een roep om hulp. Ik spreek hier overigens in heerlijke onwetendheid, dus correct me if I’m wrong. Het is goed dat deze man nu geholpen wordt naar het schijnt, al dringt zich de vraag op of dat niet anders had gekund. Waarom massaal RT-en (doorplaatsen van een tweet naar je eigen netwerk) van deze schreeuw? Weliswaar kregen door die enorme aandacht twitterende medewerkers van de politie Groningen dit feit onder ogen. Zij namen vervolgens de juiste actie bron nu.nl). Maar dit is niet de manier wat mij betreft. Als volger van Willem zou je zonder RT zelf actie kunnen nemen door politie of GGZ in zijn woonplaats te bellen (staat in zijn profiel). Daarnaast kun  je, wanneer je echt tijd vrij zou kunnen maken, Willem zelf antwoorden dat je er graag met hem over wilt praten. Veel meer kun je als volger niet betekenen. Dat laat trouwens onverlet dat sommigen dat ook gedaan hebben, prima natuurlijk!

Echter: wat schiet Willem er mee op, dat wij nu allemaal weten dat hij hulp nodig heeft? Wat schieten al jouw volgers er mee op, dat onder de aandacht te brengen? Er zijn elke dag weer vele Nederlanders die zich vervoegen bij psychologen en psychiaters. Dat wisten we al, helaas zijn er velen zoals Willem. Een korte Google actie laat zien dat zo’n 7% van alle mensen in Brabant (Nederland wijkt vast niet veel af) zijn “(zeer) ernstig eenzaam“. Denk eens aan alle ouderen die achter de geraniums zitten te verpieteren? Deze man heeft aandacht nodig van mensen om hem heen of van professionele hulpverleners. Niet van volslagen onbekenden, die een paar minuten tijd hebben om zijn probleem even op te lossen. Hoe goed bedoeld ook (we zijn tenslotte gewone mensen die elkaar graag helpen), je kunt je kostbare tijd beter besteden.

Dit is weer een pracht voorbeeld van een probleem waar de meesten van ons totaal geen invloed op hebben. We kunnen beter onze energie steken in zaken waar we wel controle over hebben. Dichterbij huis is daarbij het adagium. Eens aanbellen bij onze eigen vriend, familielid of kennis die wel wat extra aandacht kan gebruiken, om maar een dwarsstraat te noemen.

Dit zal voor sommigen vast bot overkomen (“we moeten toch alles doen wat we kunnen, Arjan?”). Toch, laat het eens op je inwerken. Het is een fluitje van een cent geworden om alle ellende van de wereld voortdurend te volgen. En vervolgens en masse te delen met de rest van ons. Heeft dat nut? Als je de vraag met “nee” beantwoordt, dan vraagt dat dus om een andere benadering van dit soort situaties. Wat mij betreft stoppen we dus zo snel mogelijk met “doen wat we kunnen”. Laten we doen wat werkelijk waarde heeft.

Natuurlijk heb ik niet de waarheid in pacht. En mag iedereen zelf weten wat hij/zij met Twitter doet. Dat is juist het mooie, en de kracht, van dit medium. Toch kan enige reflectie af en toe geen kwaad. Ik hoor dan ook graag wat jou mening is. Heb je zelf het bericht doorgetwitterd en vind je dat nog steeds prima. Heb je een invalshoek die ik nog over het hoofd zag? Laat het hieronder via een comment weten! Juist als je het niet met me eens bent, wordt het een veel interessantere discussie. Brand maar los…

Share

8 thoughts on “De waarde van een schreeuw om aandacht op Twitter

  • Aandacht is het sleutelwoord. Die Willem zocht en vond aandacht en is daarmee, naar ik vrees, de setter van een nieuwe trend.
    Maar het RT-en en openbaar meedoen aan de hype is misschien ook wel vragen om aandacht, of minstens laten zien hoe meelevend je wel niet bent.
    Het heeft iets ‘sensatiebelusts’.

    Je hebt een goed punt: die aandacht is beter besteed aan zaken waar we meer invloed op hebben, die iets minder hard om diezelfde aandacht schreeuwen.

  • Hallo Arjan,
    Het eerste dat in me op komt is: Wat een eerlijke en intense reactie op wat je hebt ervaren. Zelf heb ik het bericht van Willem niet gelezen, en dus ook niet RT verzonden. Dat laatste zou ik ook niet hebben gedaan als ik zijn bericht wel had gelezen. Dat dit soort schreeuwen om aandacht op Twitter verschijnen, verbaast me niet. Ik zit er niet op te wachten. Niet omdat ik alle Willems op de wereld niet hun aandacht/hulp gun, maar misschien wel juist omdat het op deze manier vooral de onmacht van de lezers uitvergroot. Het zegt veel over de directe omgeving van mensen als Willem. Tegelijk zijn er ook mensen die zelf (mede) veroorzaker zijn van hun situatie. Reageren op een dergelijke oproep, betekent dat je je mengt in een situatie die je niet kunt overzien. Dat kunnen ook je volgers niet aan wie je RT-t.

    Het meest schrijnende hieraan is, dat we in ons landje niet in staat blijken aandacht voor onze directe omgeving te hebben en dit soort situaties van mensen te herkennen en er iets mee te doen. Sociale controle kan te ver gaan, maar een beetje aandacht kan iedereen gebruiken.

    Fijn dat Willem blijkbaar hulp heeft gevonden door zijn tweet, mooi dat jij daar zo oprecht over nadenkt en je mening durft/wilt uitspreken.

  • dank voor jullie reacties..tja, het blijft meerdere kanten hebben, dit verhaal. Uiteindelijk heeft Willem ook gewoon recht op hulp, en zoals Simon terecht aangeeft, vindt hij dat blijkbaar niet in zijn directe omgeving. Triest dat we dat zo vaak niet oppikken in Nederland (en vast ook elders in de Westerse wereld). Het geeft ook aan dat het dagelijks leven gewoon doorgaat op Twitter, en andere online gemeenschappen. Je bent niet online opeens een heel ander mens dan in het fysieke leven. Wel is de virtuele omgeving voor ons nieuw, en moeten we blijkbaar nog een goede manier vinden daar mee om te gaan

  • Mooie blog, en zo erg waar. Het is het fenomeen van de ‘Damschreeuwer’, alleen waar daar iedereen in blinde paniek verzand (ook een primaire groepsreactie) is bij deze noodkreet de reactie van de community niet altijd even overdacht, effectief, maar ook weer zeer primair. Het is volgens mij vergelijkbaar met de reactie op een ‘verloren kat’ tweet: die worden vaak geretweet, of je nou volgers in die stad hebt of niet. Nu is de aanleiding veel ‘groter’, dus is het aantal RT’ers evenredig.

    De reactie van Frits Wester vond ik top. Maar inderdaad, dat hadden we allemaal kunnen/moeten doen. Willem’s volgers als eerste. Ik ben ook al geen psycholoog, en wellicht heeft zijn omgeving alles al geprobeerd, maar het lijkt in ieder geval de meest efficiënte aanpak om de man direct te helpen, en niet zomaar wat te RT’en (waar ik me ook schuldig aan gemaakt heb, zonder daarmee gedacht te hebben hem te helpen…)

    Nadenken, het blijkt ook bij Twitter wel eens handig te zijn!

  • Waardevolle blog Arjen. Bijzondere omstandigheden op een nog bijzonder jong en oncontroleerbaar medium dat constant een appel doet op de eigen verantwoordelijkheid en bewustzijn van mensen/twitteraars. Daar is het laatste woord nog lang niet over gezegd.
    #foodforthought

    Dank je wel!

    Hartelijke groet, Carolien

  • @Rene: “primair reageren” Ja, dat is wel een mooie formulering voor wat er zondagavond gebeurde.
    @Carolien: dank je wel voor je reactie! Uiteindelijk zal de reactie wel voortkomen uit de groeipijnen van het nieuwe medium….

  • Hoi Arjan, rake posting van je.
    Heb dit weekend ook iets geschreven op mijn blog, over iemand die veel vrienden op de social media heeft, maar in real life eenzaam is. Ik denk dat internet, social media, forums e.d. best hun nut hebben, maar dat het ook veel gaat om surrogaat vriendschappen. Iemand die echt in de put zit, heeft niets aan tweets, mails of wat dan ook. Die wacht op iemand die naast hem komt zitten, een arm om hem heen slaat, en de echte tranen wil delen. We twitteren met onbekenden aan de andere kant van de wereld, terwijl we de buurman niet eens kennen. Jammer toch.
    Goeie blog Arjan, hartelijke groet, John

  • @John: helemaal terecht, echt contact en aandacht zullen altijd belangrijk blijven. Uiteindelijk ben je een eenzaam mens wanneer je alleen via Twitter en andere sociale netwerken contact hebt met de buitenwereld. Wel opent het nieuwe mogelijkheden die we voorheen niet hadden. Alleen: soms slaan we wat door in het verheerlijken van die mogelijkheden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Houd mij op de hoogte van nieuwe reacties. Of abonneer jezelf op deze discussie zonder te reageren.