Arjan Zuidhof

Martijn Aslander is -naast een hoop andere interessante zaken- het principe van waardebepaling achteraf (ook wel “waardering achteraf” genoemd) in Nederland bekend aan het maken. Volgens dit principe wordt iemand uitsluitend en achteraf betaald, wanneer hij of zij van waarde is geweest voor de opdrachtgever. Eigenlijk is er niet eens sprake van een opdracht: als je tevoren geen tarief of bedrag afspreekt, is er tenslotte ook geen sprake van een overeenkomst zoals we die gewend zijn.

Voor veel mensen is dit een flinke stap te ver. Gelukkig voor hen kent de creativiteit van Martijn geen grenzen en heeft hij een interessante tussenvorm uitgedokterd: laat iemand een abonnement op jou nemen – en dan wordt bedoeld de kennis die zich in jou hersenpan bevindt! Je stuurt elke maand een factuur voor een x aantal uren. De factuur wordt betaald als de abonnementhouder vind dat jij waardevol bent geweest, en anders niet. Zo bouw je eigenlijk elke maand een reflectie moment in, om te kijken of je nog wel op je plek bent. Dit zal niet iedereen aanspreken, en is ook niet voor iedere beroepsgroep even slim: bouw je software, ben je loodgieter of melkman dan voorkomt een duidelijke afspraak over de prijs vooraf  een hoop problemen. Maar op zijn minst is deze gedachte iets om over na te denken. Als ik om mij heen kijk dan denk ik -met Martijn- dat het hiërarchische model zijn langste tijd gehad heeft. Hmm, dat klinkt wel ehel dramatisch, en eerlijk gezegd denk ik dat het ook nog wel een tijdje duurt. Het model is voor de meeste mensen nog zo vanzelfsprekend dat het niet eens in hen opkomt het anders aan te pakken. Het is springlevend, zal een willekeurige voorbijganger op straat antwoorden. En echt, het zal ook nog wel een tijd duren voor het gebouw krakend ineen stort. Alleen, zover laten we het toch niet komen? Denk eens na:

• binnen enkele jaren vloeien grote aantallen werknemers van de oude stempel de AOW in (vanaf 2012 gaat dat al problemen geven las ik vandaag [ergens, link kan ik zo gauw niet vinden])
• daarnaast komt de jonge garde “digital natives” van na 1985 opzetten. Zij zijn niet anders gewend zijn dan altijd MSN en internet bij de hand te hebben

Alleen al deze twee feiten moeten ons aan het denken zetten. Er is dan ook een onderstroom in opkomst van mensen die vinden dat het anders moet. Sterker nog, ze passen het nieuwe model al toe. Je ziet ze misschien nog niet, maar geloof me, ze zijn er absoluut! Op zijn minst zullen wij met z’n allen ook over die alternatieven moeten nadenken. Gelukkig zien we overal om ons heen nieuwe ideeën opduiken. Deze hele verandering in de economie intrigeert me bijzonder. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe dit zich de komende jaren gaat ontwikkelen. We hebben het laatste woord over waardebepaling achteraf nog niet gehoord. En wie weet, bieden we over vijf jaar allemaal wel een abonnement op onze de inhoud van onze hersenpan aan!

Mijn inspiratie heb ik geput uit deze post die vandaag op VKBanen staat. En bekijk zeker de video waarin Martijn dit idee uiteenzet ook!

Wordt vast nog eens vervolgd…

Of: hoe we onszelf het dal in gepraat hebben, en hoe we er weer uitkomen

Tja, die crisis. Hoeveel woorden zijn er inmiddels niet aan gewijd. Wat zou ik er nog aan toe moeten of kunnen voegen. Toch houdt het me bezig waarom we met zijn allen denken in een enorm dal beland lijken te zijn. Toegegeven: voor behoorlijke groepen mensen hakt hij er in. Denk aan aangetaste pensioenen, het spook van de werkloosheid, ik weet het. Maar wat zijn nu de voorspellingen: de meest recente die ik vond dateert van 17 maart en is een voorspelling van het CPB dat de Nederlandse economie dit jaar met 3.5 % krimpt (*). Dit klinkt bijzonder ernstig, en zoals gezegd zal dit ongetwijfeld gevolgen hebben die deze jongen niet overziet. Maar toch: we zitten dan eind 2009 dan op 96.5 % van het niveau van 2008. Is dat erg, eigenlijk? Als we heel eerlijk wat introspectie toepassen, zijn we dan niet totaal doorgeslagen in onze jacht naar meer, meer, meer. Een stevige pas op de plaats kan voor onze economie en maatschappij misschien wel eens heel heilzaam zijn. Je ziet nu al dat mensen zich gaan bezinnen, en zich serieus afvragen waar ze mee bezig zijn geweest.

Aan de slag

Alles goed en wel: dit is geen maatschappelijk betoog, maar een oproep doen om niet bij de pakken neer te zitten! We kunnen alles uit onze handen laten vallen, op de bank gaan zitten en afwachten tot de bui over is. Maar bedenk dan 1 ding: we zijn onze eigen onweersbui! Als u, jij, ik en de buurman allemaal stoppen met wat we ook maar deden, dan komen economie en maatschappij inderdaad krakend tot stilstand. Dus: handen uit de mouwen. Dit geldt ook voor mezelf. Dit is dus zeker ook een persoonlijke call-to-action.

Innoveer!
het is juist nu tijd voor innovatie. Nu hebben bedrijven de mogelijkheid het echt anders aan te pakken. Voor ondernemers en anderen die met de handen in het haar zitten zou ik zeggen: focus op zaken die door de crisis plotseling belangrijk zijn geworden voor je klanten. Kostenbesparingen, efficiëntie verhoging, analoge dienstverlening vervangen door digitale. Pas je propositie aan, verander je marketing strategie, en ontdek de mogelijkheden die de nieuwe situatie ons allemaal biedt. Ik kan van hieruit natuurlijk zien waar jouw business of vakgebied zich op richt. Maar wees er van overtuigd dat de de kansen op velerlei terreinen nu echt voor het oprapen liggen. Zit je in de software ontwikkeling / IT zoals ondergetekende, dan kun je het bijvoorbeeld zoeken in slimme automatisering. Hoe kun jij je klant helpen om goedkoper te werken. Bedrijven focussen echt op kostenbesparingen, en als jou aanpak in software ontwikkeling of project management dit kan bieden, dan kun je jezelf in de kijker spelen. Vanzelfsprekend is dit ook van toepassing in andere branches. Verder ga ik geen enkele poging maken dit concreet te maken, dat kun je veel beter zelf!

Overigens: we moeten ook niet te bang zijn om geld te spenderen. Zoals Jort Kelder van de week in De Wereld Draait Door zei: ik ben anti cyclisch, dus heb juist nu een nieuwe auto gekocht (heb het niet zelf gezien, maar hij schijnt iets dergelijk geformuleerd te hebben).

Iedereen Elke Dag Plezier?
Toeval of niet, na het schrijven van dit stukje wat door de nieuwste Intermediair (26 maart 2009) aan het bladeren. Wat staat daar op pagina 6: “Tijd voor positiviteit”. Een initiatief van ondernemer Michiel Drijber die genoeg had van alle negatieve media aandacht voor de crisis. Hij richtte onlangs de stichting Iedereen Elke Dag Plezier, IEDP, op (**). Wie zich aangesproken voelt kan zich aansluiten via de website of meepraten via de LinkedIn groep. Doen, ik heb me al aangemeld!

Bron
(*) website CPB: “CEP 2009: Nederland verkeert in diepe recessie” – http://www.cpb.nl/nl/news/2009_12.html
(**) website stichting Iedereen Elke Dag Plezier – http://www.iedp.nl